U bent hier

Alle blogs

Vaste Bloggers:
Jolynn | Julian | Sylvia
Gastbloggers (info hier):
Jesper

Blog van Wendy

Aalscholvers

De Aalscholvers Phalacrocorax carbo

Licht zoevend over het asfalt van de weg die door het gebied liep waar mijn moeder opgroeide (het buurtschap Klooster achter Coevorden) reed ik richting mijn afspraakje met een man, mijn vader wel te verstaan. Eenmaal aangekomen stapten ik en de Teckel uit.
Het zonnetje scheen, sommige bladeren van de bomen leken op goud en het was lekker fris. Wat houd ik van de herfst!
Mijn vader kwam ook aangereden, bij het inparkeren had hij zijn rechtervoet op het gas en zijn linkervoet ergens half op de koppeling gedrukt waardoor de auto af en toe heftig snorrende geluiden maakte. Zijn rijstijl zal verder niet aan de orde komen in deze blog.
We wandelen het zanderige en soms modderige zandpad af en kwamen aan bij 1 van de mooiste plekken in de omgeving van Coevorden, waterberging de Groote Scheere. Een walhalla voor watervogels. De Kolganzen waren weer met grote getalen aanwezig op hun overwinteringsplek in de weilanden. Er waren meerdere grote Zilverreigers en een Blauwe reiger te bewonderen.
In het water badderen enkele Kieviten met hun kuifjes fier in de lucht, wapperend in de wind.
Op een schiereilandje zaten een stuk of 20 Aalscholvers, wat een imposante vogels. Vrij groot, geheel zwart met wat wit en geel in de snoet. 1 Van de Aalscholvers zijn/haar borst is nog lichtgekleurd, hij/zij is nog niet zo oud.
Enkelen van de club komen net uit het water en wapperen uitgebreid, zacht en ritmisch met hun vleugels om ze te drogen. En een van hen scheerde zich weg over het water.
Ver weg waren ze wel, maar gelukkig had ik dit keer mijn zoom camera mee.
Teckel zag een rattengaatje in de grond en begon 10 cm daar vandaan heftig te graven en gras te plukken. Hij ving echter niets, waarschijnlijk doordat hij er zoveel kabaal bij maakte dat alle ratten in de wijde omgeving dekking gingen zoeken.
We genoten van het weer, de gezellige praatjes en de prachtige omgeving en liepen we weer terug naar de auto. Helaas was het pannenkoekenhuis, wegens Corona, gesloten. Dus wat lekkers zat er voor deze keer niet in. We stapten in onze auto en knorden weer terug, richting Coevorden. Met de modder nog aan onze voeten.



De Ijsvogel en de Nijlgans

De IJsvogel Alcedo atthis en de Nijlgans Alopochen aegyptiaca

Enkele tips voor natuurfotografie op een rijtje:
• ben op de juiste plaats op het juiste moment
• neem altijd je fototoestel met zoomlens mee
• zorg dat de batterijen van je toestel vol zijn
• denk buiten de lijntjes

Het was een mooie zonnige zondagochtend, 15 november 2020, het was aangenaam van temperatuur en er stond een windje. Sinds januari volg ik de opleiding tot IVN natuurgids en ik heb de afgelopen 9 maanden de natuurontwikkelingen in het Van Heutszpark in Coevorden bijgehouden. Het verslag hiervan heb ik net ingeleverd dus deze ochtend dacht ik: ik ga zonder papier, pen, telefoon en fototoestel maar met de Teckel een wandeling maken door het park.
De Teckel was een goede keuze maar mijn fototoestel niet meenemen was echter de fout van mijn leven! Waarom? Sinds juni 2020 zie ik blauwe vlekjes heen en weer schieten tussen de bomen, over het water: de Ijsvogel. Wauw, wat zijn ze sprookjesachtig mooi! Nooit kreeg ik ze op de foto.
Deze ochtend, net nu ik mijn fototoestel thuis had gelaten, zat er bij de gracht een ijsvogel op een tak in de zon boven het kabbelende water. En hij (ik kon de kleur van de snavel niet goed zien dus waar ik hij schrijf kunt je ook zij lezen) bleef zitten, pontificaal voor mijn neus. Van alle kanten kon ik hem uitgebreid bekijken. Hij keek me aan en gaf me een knipoog. En ik dacht alleen maar: ik moet genieten van dit moment, maar waaaaarom heb ik nu geen fototoestel mee?
Snel liep ik verder met de Teckel. Nog 2 km naar huis. Eenmaal thuis snel een kop koffie, maar de gedachte aan de Ijsvogel liet me niet los. Ik las dat Ijsvogels terugkeren naar de zelfde plek.
Ik besloot, tegen beter weten in omdat er genoeg andere plekjes zijn in het park, terug te keren naar het park met mijn fototoestel.
De bewuste tak was leeg en bleef leeg. Maar ik bleef wachten. Achter mij hipte een Koolmees door de takken van een grote bruine Beuk. Mijn fototoestel op hem gericht…. komt er in beeld te staan: Batterij leeg.
Maar natuurlijk! Het had geen nut meer te blijven zitten, ik zou nog meer balen als juist op dit moment de Ijsvogel weer op de tak zou landen.
Op de fiets trapte ik weer terug naar huis. Gelukkig zie ik het echtpaar Nijlgans nog door het park scharrelen. Ik ken ze nu al sinds maart. Gelukkig geeft de batterij in mijn fototoestel nog net zijn laatste energie voor 1 foto van deze prachtige gans.
Ik had het leuker gevonden een Ijsvogel te kunnen laten zien maar ik hoop dat jullie ook genoegen nemen met deze Nijlgans.
Ik houd de tak de komende tijd in de gaten dus wie weet….. wordt vervolgd.

Abonneren op RSS - Blog van Wendy